سرباز آقا

بخواب آروم تو آغوشم ... نکن هرگز فراموشم ... پسرمو وقتی از بیمارستان آوردیم نمیشد ببرم حموم واسه همین با آب گرم، یه شونه کوچیک و دستمال بدنش رو تمیز کردم. اما 7 روزگیش که بردیمش حموم نافش افتاد. روسری سرش کردیم شد مثل دختر کوچولوهای ناز! روز 23 مهر کنترل یک ماهگیش بود،روز عرفه. با بابابزرگ (بابای مامان) بردیمش کنترل  شده بود 4/900 گرم و 56 سانتی متر ( عکس یک ماه و سه روزگی) راستی من بهش میگفتم بی چی بی چی ! کولیکش از همون موقع ها شروع میشه تا اواخر 2و نیم ماهگی و بعد دیگه خوب میخوابه. از 1 شب تا 6 صبح.! از 2ونیم ماهگیش بخاطر سرمای اتاق خواب بیرون خوابیدیم واسه همین هم وقتی میبرمش اتاق خواب کمد و وس...

وارد کوچه شدیم. نوای خوش اذان ظهر توی محله طنین انداخته بود و حس خوبی بهم میداد. آقاجون(پدربزرگ امیرعلی) و حاجی(پدر پدربزرگ) در کنار گوسفند جلوی در ایستاده بودند و نرگس و فاطمه هم در میان در ایستاده منتظر ما بودند. و البته منتظر نی نی کوچولومون. برای اولین بار پا به خونه گذاشتی. خونه ای که حالا با اومدنت گرمتر و رنگین تر میشد. 12 ساعت طول کشید تا دنیا بیای. سخت بود اما دوست داشتنی و خاطره انگیز. توی بیمارستان آیت الله موسوی (ره) زنجان، در کنار مامای خصوصی. 3 شب دنیا اومدی و با تموم دردی که وجودم رو فرامیگرفت صدای گریه ات رو که شنیدم آروم شدم . آروم آروم . گفتم بیاریدش! آوردنت و اولین عصاره ی وجودم رو دیدم! میوه ای شیرین و دوست داشت...

 بی صبرانه منتظر نشسته بودیم. هنوز تا نوبت من برسد چند نفری مانده بود! دکتر دقت زیادی داشت و برای هرکس مدت طولانی وقت میگذاشت. بالاخره نوبت ما شد و وارد شدیم. دکتر اول تمام اطلاعات را وارد کرد و بعد از چند دقیقه نمایشگر را سمت ما چرخاند و شروع کرد به توضیح دادن: از کله ش شروع کرد: این جمجمع شه ... این مغزشه ... این ... دندوناشه(البته داخل لثه) ... این ستون فقرات ... بعد رسید به قلب کوچولوش که تند و تند وسط سینه ش میزد، مثل باباش! ... ... و اندام داخلی شکم و دستو پاها ی کوچولوش... کف پای راستش سمت ما بود و انگشتهاشو با فاصله و باز نگه داشته بود!  آخر سر هم موس رو برد سمت صورتش تا برای اولین بار ببینیمش! چشمهاش...